Άρθρα

 εμείς οι γονείς θέλουμε και προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας

Αναζητώντας την αγάπη άνευ όρων

Σχεδόν κάθε μέρα πάω με την κόρη μου στην παιδική χαρά. Φορτώνουμε το καρότσι μας με κουβαδάκια, διάφορες ζακέτες ανάλογα με τον καιρό, νερό και κανένα ταπεράκι. Εκεί συναντάμε ένα σωρό παιδάκια με τους γονείς τους, τις γιαγιάδες ή τις νταντάδες τους. Είναι συνήθως και αυτοί φορτωμένοι με τον αντίστοιχο εξοπλισμό. Πολλές φορές τρέχουν πίσω από τα παιδιά τους, παίζουν μαζί τους, τα ταΐζουν , προσπαθούν να τα πείσουν για διάφορα πράγματα και άλλοτε κάνουν πηγαδάκια μεταξύ τους και χαλαρώνουν.

Χτες παρατηρούσα ένα παιδάκι, ήταν ένα αγοράκι πέντε ετών, ζωηρό, χαμογελαστό και λίγο πειραχτήρι. Είχε ανέβει σε ένα πλαστικό αυτοκινητάκι και ενθουσιασμένο έτρεχε πάνω κάτω. Η μαμά του, μια κουρασμένη γυναίκα, έτρεχε πίσω του λαχανιασμένη. Άρχισε να του φωνάζει:

Συνέχεια ανάγνωσης

Τι είναι αυτό που πολλές φορές μας κόβει τα φτερά; Γιατί πολλές φορές συμβιβαζόμαστε σε καταστάσεις;

Tο δικό μου τρένο

Βρέθηκα σε μια εκδήλωση και παρατηρούσα μια ομάδα νέων παιδιών. Μιλούσαν με πάθος, γελούσαν, αστειευόντουσαν. Πήρε το αυτί μου ότι συζητούσαν για τα όνειρά τους και για το πώς ήθελαν να διαμορφώσουν τη ζωή τους. Ένα αγόρι έλεγε ότι ήθελε να πάει στη Νέα Υόρκη. Ήθελε να μείνει εκεί, να σπουδάσει, να δουλέψει, να ταξιδέψει, να γνωρίσει τον κόσμο. Σκεφτόταν ότι θα άνοιγε μια πόρτα και θα ξεπρόβαλε ο κόσμος των δυνατοτήτων και των επιλογών.

Συνέχεια ανάγνωσης

Έχω θυμό, πολύ θυμό και δεν ξέρω γιατί. Το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι ευθύνεται ο πατέρας μου.

Μια καθημερινή ιστορία

Πριν λίγες μέρες ήρθε στο γραφείο μου ένα κορίτσι 16 ετών. Ήταν ένα όμορφο κορίτσι με μακρυά μαύρα μαλλιά και θλιμμένα μάτια. Όταν άρχισε να μου μιλάει, συναισθάνθηκα τη θλίψη της και την απογοήτευσή της.

Της χαμογέλασα και τη ρώτησα πώς μπορώ να τη βοηθήσω.

Συνέχεια ανάγνωσης

Μεγαλώνοντας χαρούμενα παιδιά χωρίς τιμωρία

Η ΤΕΧΝΗ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ

Χτες καθώς ήμουν στο σούπερ μάρκετ για ψώνια βρέθηκα μπροστά στην εξής σκηνή : Ένα παιδάκι 4 ετών περίπου, έτρεχε στους διαδρόμους και φώναζε "Eίμαι ο σούπερμαν και μπορώ να τρέχω πολύ γρήγορα και να πετάω". Η μαμά του, μια καλοβαλμένη κυρία έτρεχε πίσω του με το καρότσι. Φαινόταν εξουθενωμένη. Έλεγε "Σταμάτα να τρέχεις. Τώρα. Αν δεν με ακούσεις, θα το μετανιώσεις. Δεν θα δεις το αγαπημένο σου παιδικό."

Συνέχεια ανάγνωσης

Πώς μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας μέσα από τη γνώση του εαυτού μας ;

Πολλές φορές οι άνθρωποι αναρωτιούνται αν μπορούν να θεραπεύσουν τα τραύματά τους, αν μπορούν να εξελιχθούν, αν μπορούν να ζήσουν όπως πραγματικά επιθυμούν, αν μπορούν να κάνουν συνειδητά επιλογές για να στηρίξουν τον εαυτό τους και όχι να τον σαμποτάρουν.

Συνέχεια ανάγνωσης

  • Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.