Μια καθημερινή ιστορία

Πριν λίγες μέρες ήρθε στο γραφείο μου ένα κορίτσι 16 ετών. Ήταν ένα όμορφο κορίτσι με μακρυά μαύρα μαλλιά και θλιμμένα μάτια. Όταν άρχισε να μου μιλάει, συναισθάνθηκα τη θλίψη της και την απογοήτευσή της.

Της χαμογέλασα και τη ρώτησα πώς μπορώ να τη βοηθήσω.

-Όλα είναι καλά στη ζωή μου, εκτός από τη σχέση με τον πατέρα μου. Έχω μια σχέση αγάπης με έναν συνομήλικό μου. Ο πατέρας μου, όμως, είναι παλαιών αρχών με έντονες θρησκευτικές πεποιθήσεις και πιστεύει ότι οι ερωτικές σχέσεις είναι αμαρτία. Είμαι καλή μαθήτρια και έχω αποφασίσει να σπουδάσω. Ο πατέρας μου, όμως, συνεχώς με απορρίπτει.

 -Πώς σε επηρεάζει αυτό, τη ρώτησα;

Σκέφτηκε αρκετά και μου απάντησε με μεγάλη σοβαρότητα.

- Να, ξέρεις ούτε εγώ δεν με αποδέχομαι πολύ. Τα βάζω συχνά με τον εαυτό μου και συνήθως νιώθω ότι δεν θα τα καταφέρω.

- Τι συναισθήματα σου προκαλεί όλο αυτό;

-Έχω θυμό, πολύ θυμό και δεν ξέρω γιατί. Το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι ευθύνεται ο πατέρας μου.

Την άκουγα, τη συμπονούσα και τη συναισθανόμουν βαθιά. ‘Ενα κορίτσι χαριτωμένο και χαρισματικό. Πώς θα μπορούσε να φτιάξει μια πραγματική σχέση αγάπης; Πώς θα εκπληρώσει τα όνειρά της;  Πώς θα ανακαλύψει τη δημιουργικότητά της;

Πώς θα πιστέψει στον εαυτό της; Πόσο την παγιδεύει ο θυμός; Πώς θα δημιουργήσει τη δική της συναισθηματική βάση; Πόσο πολύ μας επηρεάζουν όλους μας τα συναισθηματικά μας τραύματα και πόσο καθορίζουν τις επιλογές ζωής μας;

Καθώς όλες αυτές οι ερωτήσεις είχαν αρχίσει να μας απασχολούν, σκεφτόμουν ότι το βασικό κλειδί ήταν η δική της συνειδητή επιλογή να στηρίξει και να ενδυναμώσει τον εαυτό της.

  • Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.